Zelfs blij met een ballon

Het regent erg hard. Aan de overkant van ons ‘hotel’ krijgen wij ons ontbijt. De chauffeur brengt ons met een busje naar de overkant. Kinderen lopen door de plenzende regen. Met jerrycans vangen zij het water op. Indrukwekkend om dat te zien. Wij draaien thuis zo onze kraan open en hebben water genoeg.

We komen bij een school waar we kinderen een presentatie geven. Dianne, Thenise en ik houden een presentatie over de seizoenen in Nederland. Stephan deelt oranje ballonnen uit. Buiten bij het raam staat een groepje kinderen. Ze kijken ons aan en wijzen naar de ballonnen. Met hun ballon in hun handen geef ik ze nog een high five en een box. Er verschijnt een grote glimlach op hun gezicht. Dat is zo mooi om te zien. Dat ze al zo blij zijn met een ballon.

[lees verder onder de afbeelding]

We rijden over de hobbelige straten en kijken onze ogen uit. Overal lopen kinderen en volwassenen met grote jerrycans op hun hoofd. Thenise: “Ik voel me net zo'n beroemdheid. Ze zwaaien allemaal zo vrolijk naar je terug!”

Er komt een meneer naar me toe en begint te vertellen over het dorpje waar we zijn. Rond de 350 mensen hebben er allemaal water nodig. Maar er is zo weinig. Hij stelt de vraag ‘waarom’? “Only water!” zegt hij. Ik vond dat best wel lastig.  Wij, Nederlanders, hebben het dan, vergeleken met die mensen, zó goed.

Heel bijzonder is het moment dat alle kinderen om me heen komen zitten. Met hun vingers gaan ze over mijn camera. Als ze zichzelf voorbij zien komen, tikken ze elkaar aan. Een van de weinige keren dat zij hun gezicht zelf zien.

Na een uurtje over de hobbelige weg vol plassen en diepe kuilen, komen wij bij een andere school. Naast een ‘hut-school’ zien wij een stenen school gebouwd worden. Mooi om te zien. Dat wordt gewoon gedaan met het geld dat wij hebben opgehaald, hè…  Daar zijn we tijdens de ZOA-nacht nou voor wakker gebleven!

Marie Louise